Voor veel mensen is het vanzelfsprekend om de zorg voor bijvoorbeeld een zieke partner, gehandicapt kind, vriendin of dementerende buurvrouw op zicht te nemen. Uit betrokkenheid, medemenselijkheid, of misschien plichtsgevoel. Waarschijnlijk ziet u zichzelf ook niet als mantelzorger: u vindt het heel normaal wat u doet. En natuurlijk is het ook normaal dat u boodschappen doet voor uw moeder omdat ze slecht ter been wordt. Of een keer een klusje doet in het huis van uw buurvrouw. Dat is dan ook geen mantelzorg. Maar als u niet alleen de boodschappen doet voor uw moeder, maar ook de administratie, als u regelmatig meegaat naar het ziekenhuis en allerlei zaken voor haar regelt, dan verleent u zeker mantelzorg. Als uw partner een paar weken ziek is en wat zorg nodig heeft, dan is dat geen mantelzorg. Maar als uw partner b.v. door een beroerte verlamd raakt en u daardoor steeds meer zorgtaken op zich moet nemen: dan is er zeker sprake van mantelzorg. En hoeveel u ook van iemand houdt of hoe groot uw gevoel van betrokkenheid ook is, als de zorg langer duurt of intensiever wordt, kunt u behoefte hebben aan een steuntje in de rug.

Back to Top